belki bazilarina dokunur

Bunun birden fazla nedeni var aslında. İlk neden olarak ilişkilerde güven çok zayıf olabiliyor bu da iki tarafın da biteceğine hiç başlamasın şeklinde düşüncesine neden olabiliyor. Bir diğer neden insanların sürekli ilişki değiştirmesi yani kısa dönemlik ilişkiler. Birçok kişi ilişkilerini saygı ve hoşgörü yerine dış görünüş gibi anlık etkilenilebilen şeyler üzerine başlatıyor bu da zamanla (pek doğru bir tabir olmaz ancak ‘hevesini aldıktan sonra’ diyebiliriz) bu ilişkinin sonlanmasına neden oluyor. Dolayısıyla ciddi ilişki arayan birisi beğendiği kişiyi değil tanıdığı, huyunu suyunu bildiği kişiyi kendine partner şeçmeyi tercih ediyor. Bir diğer neden (tamamen şahsi fikrim) teknik okulun bir getirisi olarak erkek oranı daha yüksek (yıldızın oranı aslında yine bir nebze daha iyi) bu da biyolojik olarak kadınların partner seçimi için bir adım geride ve tetikte kalmasına sebep oluyor. Bundan dolayı da erkek ilk adımı atma konusunda daha çekingen oluyor. Ve şuan aklıma gelen son konu olarak da dijital bağımlılıkların ve ülke gündemlerinin etkisiyle günümüzde insanlar duygularını ifade etme konusunda bayağı gerilediler. Ne tam olarak ne hissettiklerini anlayabiliyor ne de anladıkları kadarını yeterince ifade edebiliyorlar. Ve bu duygusuz basit ortama uzun süre maruz kalan birisi için bu onun konfor alanı haline geliyor. Dolayısıyla yeni insanlarla tanışmak; aşk, heyecan, adrenalin, memnuniyet, hüzün, huzur ve benzeri iyi kötü bir çok duyguyu deneyimlemek için bir adım atmak bu kişilere bir yük gibi geliyor. Bunların tamamı hem şahsi hem de uzman görüşleri ile harmanlanmış fikirlerim ve bundan çok daha fazla sorun olsa da şuan aklıma gelenler bunlar. Tamamı eleştiriye ve üzerine tartışmaya açık. Vakit ayırıp okuyanlara teşekkürlerimi sunuyorum.

Birini gerçekten sevdim, ilk kez böyle duygular besledim ve ona bunları söyledim. Sonuç olarak da hiçbir dönüt alamadım, evet ya da hayır olarak değil, direkt yanıt yoktu yani. Belki de zaman yanlıştı, bilemiyorum ama söylemem aslında tüm ihtimalleri de yok etti. Keşke dememek için yaptığımız bazı şeyler yeni keşke’leri doğurabiliyor maalesef.

Geçenlerde buna benzer bir durum için yazmıştım. Herhangi bir kişisel kompleks, kaprisim yok; yeni birini almak, güzel bir ilişki kurmak için çalışıyorum. Adım atıp duygularımı söylüyorum, iyi hissettirmeye uğraşıyorum ama olmuyor, sürmüyor. O da gidince ne inanç kalıyor ne de yeni biriyle deneyimlemek için tekrar uğraşma hevesi. İnsanlar gitmeye çok meyilli; hiçbir sebep yokken, açıklamaları dinlemeye tenezzül bile etmeden çıkıp gidiyorlar. Nedenini de çoğu zaman söylemiyorlar: “Şundan dolayı olmadı, şu özelliklerini, davranışlarını beğenmedim,” diye ki kendimizde o negatif tarafları gidermeye çalışalım. Giderken yıkıp döküyorlar, iyi gelmek vaadiyle girdikleri her yeri. Kısacası yeni birini almamak korkaklık değil; sonucunu bildiğimiz bir deneyi yapmamak gibi. (Benim fikrim)

Gayet sorumluluk almaktan sakınmayan biriyim, cesurum, gider konuşurum hoşlandığımla. Tanışmak için adım atarım amma ve lakin karşılık yok. Ya ciddi düşünmüyorum denilir, ya zaten erkek arkadaşım var olur veya hiçbir tepki almadan uzaklaşılır. Deneyim ve gözlemlerime dayanarak ne istediğini bilmeme ya da çok çabuk sıkılma durumu var maalesef. Adım atılabilecek, yaşanabilecek bir ilişki ortamı oluşturulamıyor karşı tarafın bu tutumları nedeniyle kendi açımdan. Öyle içimi dökmek istedim.

Bir kıza ondan hoşlandığımı söylemem hakaret gibi birşey olur çok çirkinim