× Sen de İtiraf Et: "Anonim" tıkla itiraf yaz.
× Instagram'da takip et: @ytuitirafsitesi
× X(Twitter)'te takip et: @ytuitirafsosyal
× Telegram'da bize katıl: @ytuitirafsitesi

Empati Üzerine

www.ytuitirafediyor.com
İnstagram'da @ytuitirafsitesi 'ni takip edin!

YTÜ'nün öğrenci Twitter hesabı: @ytukampuscom

​Kendime bile bakınca empati yapmanın ne kadar zor olduğunu anlamam hiç zor olmuyor. Kendimi gerçekten birinin yerine koyup onun gibi hissettiğim çok nadir oluyor; bu demek değil ki onu anlamaya çalışmıyorum. Örneğin ne hissettiğini biliyorum ama bunu hissedemiyorum şeklinde ifade edebilirim.

​Etrafa bakınca da birbirini anlamak isteyen insan sayısında bir azalma gözlemliyorum; bunu biraz bencillik gibi mi tanımlasam bilemedim. Çok yakın olduğumuz arkadaşlarımızla ilişkilerimizde birbirimizi anlamaya daha çok özen gösterirken, daha yüzeysel arkadaşlarda veya günlük selamlaştığımız insanlar hakkında onları soruşturup dinleme ve anlama konusunda neden bu kadar zayıflık var, bunu düşünüyorum. Okulda veya dışarıda karşılaştığım insanlara bir sorunu olup olmadığını, canının sıkılıp sıkılmadığını soruyorum; samimiyetim olmasa da belki bir yardımım dokunur, bir derdine derman olurum, elimden gelen varsa esirgemeyeyim diyorum. Bunun haricinde o insanlar konuşmadan nasıl empati kurulabilir ki zaten?

​Fark ettim ki bana bunu yapan insan sayısı pek az. “Bunu yapmak enerji ister” dense de ben enerjimde bir kayıp hissetmiyorum; aksine birine dokunmak beni mutlu ediyor. İnsanların ne hissettiğini birebir hissetmek çok zor olsa da anlamaya çalışmak o kadar zor değil. Bence bu içe kapanıklıkla da ilgili değil; öyle olsaydı sosyal insanlarda durumun tam tersi olması gerekirdi.

​Hoşlandığım kız beni reddedince bir süre hayat amacımı kaybetmiş gibi hissettim. “Acaba bu duruma üzülmüş müdür; eğer üzülüyorsa mutlu görüneyim” diye düşünüyordum. Fakat rolleri değiştirdiğimi varsaydığımda, ben onun yerinde olsaydım muhtemelen kendimi daha çok düşünür, reddettiğim kişiyle bu kadar ilgilenmezdim. Bu durumda kendi rolümde onun adına düşünüp hareket edince çok insaflı yaklaştığımı, ancak kendimi onun yerine koyduğumda ise çok insafsız davrandığımı fark ettim. Burada anlam veremediğim bir paradoks ortaya çıktı. Bunun üzerine düşününce empatinin kişiden kişiye nasıl farklılaştığını ve diğerlerinin böyle durumlarda ne düşündüğünü merak ediyorum

İtiraf Yorumları

0 Yorum
Inline Feedbacks
View all comments