Sevilmek nasıl bir şey?

Bir nebze de olsun bana açıklamaya, hissettirmeye çalıştığın için teşekkürler. Peki sence sevilmemek sevmek, önemsemek, değer vermek gibi duygusunu köreltir mi? Nasıl buna engel olabilirim?

Kesinlikle oyle, koreltebilir. Bi defa aç oluyorsun. Ama bende olmadi. Yani gordugum seyi %100 uygulamadim hayatima. Gordugu seyi direkt uygulayan cok yakinim, arkadasim oldu. O onlarin kendi hayati. Fakat tabi kii eksikligi çok etkiliyor kararlarima. Mesela bu dedigim beni dusunen arkadasim hayatimi kurtarmadi sonucta, bana ona deger verdigim gibi deger veriyor ve bu bana dunyadaki en onemli sey gibi geliyor ki gercekten onemli benim icin. Cunku çıta yuksek degil sevilme konusunda. E iyisin hossun hatta guzelsin ama hayat sana gulmuyor diye bu sebeple de aglayacak degiliz. 1 2 kisi olsun benim kafada birbirimizi gercekten sevdigimizi hissedelim bu yeterli oluyor bana ornegin.
Simdi gel gelelim bunu nasi asicaz?
Bi defa olabildigince sana psikolojik zarar veren herhangi bi ortamda bulunmamaya calisacaksin.
Bir ikincisi ve de en onemlisi sabir. Bende hayatimin hatasinin nedenidir. Simdi o dogru guvenilir yerleri, samimi iliskileri ariyorsun ya. O aşamada bazi seyler senin hayatta hic gormedigin seyler olabilir. Veya sana ogretilenler dahilinde hatta kotu seyler oluyor. Bi hareket, bi gelenek, bi ortam bi şey iste. Orda sakince analiz etmek gerekiyor. Cunku eger sevilmemek aliskanlik yapmissa sende ve sana bu yanlis seyleri ogretenler icin bu farkliliklar cezali seylerse bu farkliliklari otomatik olarak sana karsi bi hareket olarak algilayabiliyorsun. Boyle zamanlarda sakin olmak gerekiyor.
Sonra tabi ki kendi yaşamini kurmak gerekir bence. Dusunsene bundan once anneler babalar atalarindan cok buyuk sevgi almadilar. Sonra kendi hayatlarini kurdular. Valla bizden sansliydilar ama. Boyle 100 yillik sozde kalitesiz egitimle oyalandirilmadilar. Kendi hayatlarini erken yasta kurdular ki buyuk avantajdir ilerisi icin. Bu tavsiyemde de kendi hayatini kurmak icin elinden geleni yap. Yani her turlu cabayi goster direkt sana geri donecek dostum valla oyle doluyum ki 100 saat te konusurum bu konuda, onemli yerlere degindim. Uni sınavı gibi oldu kb. Son kisimlar yazarin haykirip isteyip sadece yazida aktarabildikleri yani cevap a 🙂

Bunu nasıl aşacağız sorusuna verdiğin yanıtlar üzerinden gideyim. Yaşım neredeyse 30’a dayandı, daha birkaç senem var ama kapıda. Pandemi sonrasına kadar zaten sakin, neşeli, sabırlı vs bir kişiliktim. Ancak yaş 25’i geçtikten sonra bir şeylerin eksikliği fazlasıyla vurmaya başladı. Aleksitimi duygu körlüğü demek, bana psikolog biri söyledi bana sende böyle bir durum var diye. Ayrıca artık o eksikler beni pasif agresif davranışlara yöneltmeye başladı, zaten aile kavramı çok fazla yok bizde ama onlar da farkında eskiden böyle değildin deyip duruyorlar çünkü sürekli bir mutsuzluk ve çıkışma halindeyim. Pandemi sonrasında çok çalıştım, çabaladım. Ve artık sabrım tükendi. Öncesinde de çabalarım oldu ama o zamanlar bu kadar önemsemiyordum. Hayat kurmaya şu an için imkanım yok ama olsaydı da kimsem yok zaten, en büyük sorunum da bu. Çabalarımın en çok karşılıksız kaldığı nokta burası zaten. Bana psikolojik olarak zarar veren ortamlarda bulunmayacaksam ben evden hiç çıkmayacağım o zaman 🙂 Yani biz erkekler basit varlıklarız cidden düz kişileriz ve çıtamız sizden kat kat düşük dümdüz bir kişi tarafından sevilmeyi bile beceremiyorsam ne anlamı var hayatın? Ağladığım yok, sadece çok yoruldum artık, olmayan herkesten, olmayan her şeyden.

Yani, olmuyor, olmuyor istesem de
Kimse gelmiyor, beklesem de

Dogru olabilir, duygu korlugu olabilir. Bence duygu cambazligindan iyidir cogunun yaptigi gibi. Hayat kurmak zor tabi eger iliski bazinda dusunuyosan. Kendi hayatin icin kurmayi kastettim ben. Neden? Bu tarz durumlarda yanindaki kan bagin olan biri olsa da hep ayni ortamda bulundugun icin durumu iyi analiz edemiyorsun, disaridan bakman lazim kendine. Iceride degil daha cok disarida vakit gecirmen gerekiyor. Durduk yere iş çıkar başına mesela. Aglamayi da mecazen soyledim. Dusunursek iyice batariz anlaminda.
Bi sure odaklanma bu sevilme işine derim. Bu bir ihtiyactir, evet. Ama belli ki şu zamanda olmayacak. Zamanda mahsur kalmamani oneririm.
Aklima bi arkadasin hikayesi geldi. Ergenliginde cok kiloluymus. Babasi sofraya otururken bile boyle yan yan ona igrenir bakislarla bakarmis, bu arkadaş erkek. Neyse. Sonra sinav yili bu berbat halde. Annesi soyle demis: Herkes seninle alay edecek, kotu bakacaklar, bu yıl boyle, kabul et etme. Ama sen ugrasip cikacaksin falan. Gercekten suan adam baya yakisikli ve biraz da o korunakli alanini kurmus durumda. O da 30 du herhalde. Sevgilisi yoktu en son ama zaten bunu konusmuyordu, bu hikayeyi konusuyordu mesela. Demek onun icin baska seyler on plandaydi ne bileyim.
Ama bisi dicem bi konuda katilmiyorum. Erkekler konusunda tabii ki. Hic yorum bile yapmicam sen anla. Iyi yillar diyim son olarak.

Yarı anladım yarı anlamadım gibi. Bu yorumlar böyle fazlasıyla uzar gider çünkü beni tanımıyorsun, neler yaptığımı bilmiyorsun. Bilmediğin için de öneri veriyorsun, olumlama yapıyorsun 🙂 . Başka bir yorumda da söylemiştim, benim istediğim olumlama değil diye. Teşekkürler, sana da mutlu yıllar.