YTÜ'nün öğrenci Twitter hesabı: @ytukampuscom
1.siniftayken kütüphaneden bir kıza sırılsıklam aşık olmuştum her anım onu dusunmekle geçiyordu, leyla olmuş ders bile çalışamıyordum ( 3 derste yok yere büte kalmıştım) her gördüğümde şapşala dönüyordum kafam çalışmıyordu. En son gidip konuştum ve çok kibarca reddetti ve bu duygunun yoğunluğu da fazlaydı üzülmüş olsam da tatli bir üzüntüydu oldu gecti halen güzel duygularimi hatırlayip gülebiliyorum. Ancak sorun şu ki şu an 4.sinifim ve aşık olamıyorum 2 yıldır kimseye, yoğun duygular besleyemiyorum kimseyle bakisinca bir sey olmuyor, bu böyle değildi sanki ya sadece bende mi var bu sorun. Zorla birine aşık ediyorum kendimi ama bakıyorum içi boş ve beslediğim aşk duygusu yok, flörtesirsin falan normalde o da yok olmuş. Bir crushin olur o motivasyonla okulda bulunursun falan bu da yok. Arada flörtlesmeye çalışanlar oluyor fark ediyorum ama geri dönüt vermek icimden gelmiyor. Hayatın diğer kısmında bu durum cok soz konusu değil ama sevgili yapip evlenmem gerektiğini hissediyorum. Sizce bu neyden kaynaklı okul mu bastırdı, genel bir hissizlik mi var hepimiz mi duygusuzlastik acaba, sadece kendim bu durumda değilim diye düşünüyorum. Bu durumda olmak yaşama sevincini direkt olarak etkiliyor ve çok can sıkıcı. (Ekran sürem 2.5 saat/gün bence burdan kaynaklı bir şeyyok)