YTÜ'nün öğrenci Twitter hesabı: @ytukampuscom
Geçtiğimiz aylarda, hayatımda ilk defa hoşlandığım bir kıza açıldım, oturduk konuştuk, sohbet ettik. Konuşmanın sonunda tanıdığım insandan çok daha farklı birisi olduğunu fark ettim, hayatlarımız uymuyordu, bambaşka dünyaların insanıydık. Zaten o konuşmanın ardından karşılıklı olarak devam ettirmedik.
Bu tecrübeyle birlikte hep bir arayış içerisinde olduğum yaşantım benim için olumlu anlamda sona ermiş oldu, kız arkadaş yapmanın “imkansız” olduğu fikri kafamdan silindi. Hayattan keyif almaya, anın tadını çıkarmaya başladım.
Sorun şu ki, üzerinden ciddi anlamda zaman geçti. Düşüncelerim hala aynı, hayatlarımız uyuşmuyor ve uyuşmayacak. Tekrar konuşmak istese, fikrinin değiştiğini söylese benim için bi anlam ifade etmeyecek, sonunun mutsuz biteceğini bildiğim için şans vermeyeceğim. Ama içimde bir yerde anlamsız bir intikam duygusu var. Bu kız bana kötü bir şey yapmadı, hatta olabilecek en sıcak şekilde davrandı. Ama ben içimdeki nerden geldiğini bilemediğim bu intikam duygusunu, kendimi kanıtlama isteğini susturamıyorum.
Nedeni nedir bunun? Nasıl susturacağım bu sesi?