YTÜ Yemekhane Menüsü: ytukampus.com/yemek
Uzun süredir üzerini örtüyorum, yoruldum. Kalabalık içinde yalnız hissediyorum, güzel dostluklarım var fakat kendimi tam olarak ifade edemiyorum sanırım , hoş etsem fark edecek mi onu da bilmiyorum, çoğu kez zor zamanların üstesinden gelebildim, kendimi sevdiğim şeylere adadım kafamı dağıtmaya toparlamaya çalıştım, evet iyi geldi ama başa sarmaktan çok yoruldum, önceden olsa hep tedirginlikle ölmek istemeyi düşünürdümama artık korkutucu gelmiyor, imkansız veya uzak bir şeymiş gibi gelmiyor. Ne için yaşıyorum ben, birilerine göre güzel bi okulda okuyorum, birilerine göre başarılı oldum, birilerine göre başarısız. Sonu ne bunun maaşlı bir işte çalışıp para kazandın, kendi hayatını kurdun kendi ayakların üzerinde durdun, eee?
hayat gerçekten yaşamaya değer mi? Bilmiyorum belki benim gibi bir çok akranım da böyle düşünüyordur, onlar da yalnız hissediyordur belki de ya da kendini görecektir bu yazdıklarımla
önümü göremiyorum görmek de istemiyorum, ben bu düşünceleri önceden hastalıklı mikrop düşünceler sanardım ama artık öyle gelmiyor, tek bildiğim şey yaşama hevesimin kalmaması, 2 güldükten sonra 5 ağlamaksa hayat ben olmak istemiyorum, elbette hep mutlu olmayı beklemiyorum tabi ki hep gülmek gibi doyumsuz beklentilerim yok hayattan, istesem bazı yapamayacağım şeyler olmadığını da biliyorum, uğraşıyorum didiniyorum ama istiyor muyum, hevesim var mı bilmiyorum…
Psikolojik sorunların üstesinden de geldim, ama bu başka bir boyut, terapiye de gittim, ilaçlar da kullandım asla bir şeylere isyan edip reddetmedim, hep iyi olmaya çalıştım, etrafımdakileri yormadan ve yansıtmadan üstesinden geldim. Ben bazen sadece hedefleri olan ama zihni önünde engel olan bi insanmışım gibi hissediyorum, hayat bu kadar düşünülmesi gereken bir şey mi? Bu kadar çabaya ve ayakta kalmaya değer mi? O kadar boşluk içinde zihnimin bu kadar dolu olmasını kaldıramıyorum, çok şey denedim, hayatta kalmak için çok şey denedim, gerçekten. Ama sanırım artık kolumu bile kaldırmak istemiyorum.
En tuhafı da sabah yine kalkıp mutluluk maskem ile günümü doldurmaya çalışmam olacak…