YTÜ'nün öğrenci Twitter hesabı: @ytukampuscom
Bunu bir itiraf sayfasına yazmanın ne kadar saçma olduğunu biliyorum aslında. Çünkü bazı insanlar tesadüfen karşına çıkar ve normalde gidip sadece “merhaba” demen gerekir. Ama ben o an yapamadım. Şimdi ise günlerdir aklımdan çıkmıyorsun. Kütüphanede tam karşımda oturuyordun. Elinde yara vardı, bant yapıştırmıştın. Mavi tişörtünün kollarındaki beyaz şeritleri bile hatırlıyorum. Lenovo Loq bilgisayarın açıktı önünde. Siyah deri ceketin vardı, açık mavi kot pantolon giymiştin ve siyah botların vardı. Masanda beyaz bezden bir poşetin de vardı. İnsan bazen hiç konuşmadığı birini neden bu kadar ayrıntılı hatırlar bilmiyorum. Arada göz göze geldik. Belki senin için sıradan birkaç saniyeydi ama benim için bütün günün en güzel anlarıydı. Defalarca kalkıp yanına gelmeyi düşündüm. Sadece adını sormayı. Ama cesaret edemedim. Şimdi burada bunu yazıyor olmak biraz komik geliyor çünkü keşke bunu anonim bir sayfaya değil, direkt sana söyleyebilseydim. Ama belki hayat bazen ikinci şansı böyle veriyordur. Sevgilin var mı onu bile bilmiyorum ki ama eğer bunu okuyorsan… bu sefer tanışmak isterim.
ADMİN YAP Bİ GÜZELLİK BE!